خرید بک لینک

ایران برای خروج از بن‌بست «نه جنگ، نه صلح» با ضرورت بازنگری در اهداف راهبردی و انتخاب میان توافق با آمریکا یا ترتیبات امنیتی منطقه‌ای روبه‌رو است. کشورهای خلیج فارس می‌توانند در افت تنش نقش‌آفرینی کنند، اما قادر به لغو تحریم‌ها و تأمین امتیازهای اصلی تهران نیستند. در مقابل، حمله نظامی تازه نیز تضمینی برای تحقق اهداف واشنگتن ندارد. تداوم بحران به ابهام در اولویت‌ها و محاسبات دو طرف وابسته است.

محسن هاشمی رفسنجانی، فرزند رئیس‌جمهور پیشین ایران، در گفت‌وگویی با روزنامه اصلاح‌طلب سازندگی در اواخر اکتبر، پرسشی مهم را مطرح کرد: ایران باید میان شعارهای سیاسی و اهدافی که واقعاً قابلیت تحقق دارند، تمایز قائل شود. او با اشاره به احتمال وقوع جنگ سوم در ماه‌های آینده، خواستار تعیین اهداف راهبردی اصلی و خطوط قرمز واقعی کشور شد.

ترامپ و دوراهی جنگ یا توافق با ایران

وی مجموعه‌ای از اهداف انباشته‌شده در سیاست خارجی ایران را برشمرد: نابودی اسرائیل، اخراج نیروهای آمریکایی از خاورمیانه، کنترل تنگه هرمز، لغو تحریم‌ها، حفظ اورانیوم غنی‌شده، دریافت غرامت جنگی و مجازات عاملان ترور رهبری جمهوری اسلامی. به گفته او، اگر برخی از این اهداف دیگر قابل تحقق نیستند، حاکمیت باید این واقعیت را بپذیرد و اگر همچنان پابرجا هستند، راه دستیابی به آن‌ها را در شرایط کنونی مشخص کند.

این موضع در واقع پرسشی اساسی درباره میزان هزینه‌ای است که ایران حاضر است برای حفظ اهداف راهبردی خود بپردازد. در حالی که جریان‌های تندرو بر ادامه جنگ تا پیروزی تأکید می‌کنند، رهبران کشور همچنان از فرمول مبهم «مذاکره همراه با آمادگی برای جنگ» استفاده می‌کنند؛ رویکردی که با رشد خسارات اقتصادی، بیش از گذشته نیازمند تصمیم‌های عملی است.

مذاکرات کنونی ایران و آمریکا، برخلاف دوره‌های پیشین، فعلاً بر اصول یک توافق جامع متمرکز نیست. محور گفت‌وگوها شرایط ازسرگیری مذاکرات، ترتیبات کشتیرانی در تنگه هرمز، میزان دارایی‌های مسدودشده قابل آزادسازی در هر مرحله، تضمین جلوگیری از حملات مجدد به ایران و تعهد تهران به توقف اخلال در تردد کشتی‌هاست. پرونده هسته‌ای نیز قرار است در مراحل بعدی مورد بحث قرار گیرد.

پیشنهاد ایران برای بازگشایی تنگه هرمز ظرف دو روز، مشروط به توافق درباره این مسائل، در رایزنی‌های عباس عراقچی در عمان، ترکیه و پاکستان مطرح شده است. تهران تلاش می‌کند بحران فوری کشتیرانی و محاصره اقتصادی را از اختلافات راهبردی بلندمدت جدا کند تا ابتدا شرایط لازم برای ادامه دیپلماسی فراهم شود. با این حال، توافق موقت تضمین نمی‌کند که دو طرف در مراحل بعدی به تفاهم برسند یا از آن برای تقویت موقعیت خود پیش از تقابل احتمالی استفاده نکنند.

ایران بر این فرض تکیه دارد که کشورهای خلیج فارس می‌توانند مانعی در برابر حمله مجدد آمریکا باشند. به گفته ترامپ، رهبران منطقه دست‌کم در دو مقطع توانسته‌اند او را از اقدام نظامی علیه ایران منصرف کنند. نقش این کشورها در محاسبات تهران نیز طی جنگ تغییر کرده است: ابتدا رقیب و دشمن تلقی می‌شدند، سپس به ابزار فشار بر واشنگتن تبدیل شدند و اکنون ایران تلاش می‌کند آن‌ها را شرکای احتمالی یک سازوکار امنیتی منطقه‌ای معرفی کند.

تهران در همین چارچوب مفهوم «استقلال امنیتی» را مطرح کرده است؛ ایده‌ای برای نزول وابستگی کشورهای منطقه به آمریکا و ایجاد ترتیبات امنیتی بومی. ترکیه، پاکستان و عربستان نیز از این مفهوم استقبال کرده و توافق دفاع متقابلی امضا کرده‌اند که در آن ایران به‌عنوان دشمن تعریف نشده است. دیدار مقام‌های امنیتی این سه کشور با محسن رضایی در اکتبر نیز می‌تواند نشانه‌ای از تلاش برای ایجاد ارتباطات امنیتی نوین باشد.

حتی رهبران منطقه‌ای نزدیک به دونالد ترامپ، مانند محمد بن سلمان و رجب طیب اردوغان، قادر نیستند امتیازهای اصلی مورد مطالبه تهران را تأمین کنند. آن‌ها می‌توانند درباره کشتیرانی مذاکره کنند، سازوکارهای دفاعی مشترک بسازند و به مابتدایت منطقه‌ای ایران کمک کنند؛ اما توانایی لغو تحریم‌های آمریکا و بین‌المللی، آزادسازی دارایی‌های مسدودشده ایران یا به‌رسمیت شناختن حاکمیت تهران بر تنگه هرمز را ندارند. در ادامه، نفوذ آن‌ها بر ترامپ به معنای داشتن حق وتو در برابر تصمیم‌های نظامی او نیست.

از این رو، ایران میان دو مسیر دشوار قرار گرفته است: توافق منطقه‌ای که می‌تواند امنیت و روابط بهتر با همسایگان را فراهم کند، اما بحران اقتصادی را حل نمی‌کند؛ و توافق با آمریکا که ممکن است به لغو تحریم‌ها و آزادسازی دارایی‌ها منجر شود، اما مستلزم پذیرش محدودیت‌هایی درباره برنامه هسته‌ای و تنگه هرمز است. تلاش برای دستیابی هم‌زمان به هر دو، بدون واگذاری اهرم‌های فشار، خروج از بن‌بست را دشوار کرده است.

محاسبات دو طرف تفاوت بنیادینی دارد. برای تهران، مسئله اصلی بقای نظام سیاسی، جلوگیری از حمله مجدد و نجات اقتصاد از محاصره است؛ اما برای واشنگتن، اعتبار، بازدارندگی و نمایش قدرت اهمیت بیشتری دارد. ترامپ می‌خواهد نشان دهد قدرت نظامی آمریکا بی‌برآیند به کار گرفته نشده و ایران پس از جنگ همچنان قادر به اعمال فشار بر واشنگتن و مسیرهای کشتیرانی جهان نیست.

با این حال، آغاز جنگ لزوماً به معنای توانایی تعیین زمان خاتمه آن نیست. ایران می‌تواند حملات خود را علیه پایگاه‌ها، کشتی‌ها و زیرساخت‌های منطقه گسترش دهد و در این میان، کشورهای خلیج فارس نخستین قربانیان تشدید درگیری خواهند بود. حملات هوایی تازه ممکن است زیرساخت‌های موشکی و هسته‌ای ایران را دوباره هدف قرار دهد، اما تضمینی وجود ندارد که تهران اهرم‌های فشار خود را کنار بگذارد یا در آینده آن‌ها را بازسازی نکند.

خروج از بن‌بست مستلزم آن است که هر دو طرف اولویت‌های خود را روشن کنند. آمریکا باید مشخص سازد هدف اصلی‌اش محدودسازی و نظارت بر برنامه هسته‌ای ایران است یا همچنان خواهان تحولات گسترده‌تری در رفتار تهران خواهد بود که تحمیل آن‌ها با نیروی نظامی دشوار است. ایران نیز باید تعیین کند تا چه اندازه حاضر است برای حفظ اهداف و اهرم‌های فشار خود، بقای سیاسی و اقتصادی‌اش را در معرض خطر قرار دهد.

برچسب: نویسنده: استخدام کار تاريخ: شنبه 30 آبان 1405 ساعت: 16:50

صفحه بندی